قانون اول وبلاگ نویسی اینه که وقتی یه نفری خبری ازش نیست یعنی این که عین آدم داره تو دنیای واقعی زندگی شو می کنه، یا هم این که زندگی اونو! *

* الیزه

حقیقتش این است که آنقدر حافظه ام ضعیف شده  که حتی نمی دانم با بستن اینجا از چه کسانی فرار کرده ام . از خودم ؟ از شما ؟

مجدداْ نیاز به یک هویت مجازی را حس می کنم . حالا یا چند روز بیشتر ، یا همین فردا . فقط دیگر فکرم درد نمی کند . فکری نمانده برای درد گرفتن اصلاْ . هستیم و می پلکیم و خب شاید هر ازگاهی هم حرفی گیر کرد توی گلویمان آنقدر که آمدیم برای گفتنش . خدا را چه دیدید .